Zacznijmy od początku, a nawet prapoczątku
aloesu. Pierwotnym miejscem występowania bylin
aloesu stanowiły suche, gorące terytoria zarówno Afryki, jak i Azji Mniejszej. Najprawdopodobniej z tego powodu pierwsze pisemne wzmianki dotyczące zastosowania
Aloe Vera znaleziono na glinianych tabliczkach sumeryjskich oraz na egipskich papirusach. Te pierwsze datuje się na 2200 r. p.n.e., a zatem powyżej 4 tysięcy lat temu. Natomiast Papirus ebers, zawierający informacje dotyczące Aloe Vera pochodzą z 1552 r. p.n.e. (3,5 tysiąca lat temu). Jedna z archeologicznych hipotez twierdzi, że królowa Kleopatra właśnie
miąższowi Aloe Vera zawdzięczała swą niezwykłą urodę. Jako roślina, która z łatwością przystosowuje się do nowych warunków,
aloes szybko
zawędrował do Grecji, Rzymu, na obszary Dalekiego Wschodu i na teren obu Ameryk. Już w 100 r. p.n.e. grecki lekarz Dioskurydes opisał jego cudowne właściwości w swoim dziele „
Zielnik Grecki”. Zalecał on
miąższ Aloe Vera na rany, liszaje, oparzenia, problemy trawienne, bóle żołądkowe, ból głowy, zaparcia, choroby jamy ustnej. Podobnie o o Aloe Vera pisał sławny rzymski lekarz Pliniusz Starszy, a rzymscy wojownicy cenili go, jako niezastąpiony lek na rany poniesione w walce,
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz